- Μελτέμια και άλλοι Άνεμοι του Καλοκαιριού (π.χ., Μαΐστρος, Μπάτης, Απηλιώτης, Λίβας, Πουνέντε)

Οι άνεμοι είναι γνωστό ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του κλίματος, αλλά και στην καθημερινή ζωή, στην εργασία, στα ταξίδια, στην αναψυχή, στις διακοπές και στη ψυχοσύνθεσή μας.

Η διεύθυνση ενός ανέμου συνδέεται με πολλούς παράγοντες και εξαρτάται από γενικά και τοπικά χαρακτηριστικά-αίτια. Τα γενικά αίτια οφείλονται σε δύο υψηλές βαρομετρικές πιέσεις, που δημιουργούνται η μία στη Σιβηρία και η άλλη στον Ατλαντικό Ωκεανό, στην περιοχή των Αζορών, και στις χαμηλές βαρομετρικές πιέσεις (υφέσεις) που εμφανίζονται στη Μεσόγειο Θάλασσα. Από την άλλη, τα τοπικά αίτια οφείλονται στη μορφολογία του εδάφους και στο διαχωρισμό στεριάς και θάλασσας και τα νησιωτικά συμπλέγματα. Η ποικιλία του εδάφους (π.χ. οροσειρές, κοιλάδες, πεδιάδες και πάλι οροσειρές), καθώς και η αδιάκοπη εναλλαγή στεριάς και θάλασσας κάνουν την Ελλάδα τόπο που επηρεάζεται ιδιαίτερα από τους ανέμους. Ωστόσο, οι διαφοροποιήσεις του εδάφους και η εναλλαγή στεριάς και θάλασσας έχουν ως αποτέλεσμα να υπάρχουν στη χώρα μας διαφορές στη διεύθυνση των ανέμων, από περιοχή σε περιοχή, ακόμη και όταν δεν απέχουν πολύ η μία από την άλλη. Για παράδειγμα, κοντά στις ακτές οι άνεμοι αλλάζουν διεύθυνση ανάλογα με τον σχηματισμό των κόλπων και των βουνών. Και στο εσωτερικό συχνά παίρνουν την κατεύθυνση των κοιλάδων. Έτσι, στην ηπειρωτική Ελλάδα, το πιθανότερο είναι να μην συναντήσουμε σταθερούς ανέμους. Κάθε τόπος (λεκανοπέδιο, οροπέδιο, ή ακτή), έχει τις δικές του τοπικές ανεμολογικές συνθήκες, ενώ ένας κρύος άνεμος σε έναν τόπο μπορεί να γίνεται ζεστός σε κάποιο άλλο τόπο.
Στον ελληνικό χώρο εμφανίζεται μεγάλη ποικιλία μεγάλων συστημάτων ανέμων, αλλά και τοπικών συστημάτων που έχουν να κάνουν κυρίως με την κατανομή των ορεινών όγκων στα ηπειρωτικά και το μορφολογικό διαμελισμό της χώρας. Στις θάλασσες, πέρα από ανέμους συνοπτικής προέλευσης που δημιουργούνται από κινούμενους αντικυκλώνες ή κυκλώνες, οι ελληνικές θάλασσες, διακρίνονται σε 4 ανεμολογικά περιοχές, ενώ την καλοκαιρινή περίοδο με το μελτέμι, υπάρχουν μεγάλες επικαλυπτόμενες περιοχές με τα ίδια χαρακτηριστικά.

Οι επικρατούντες άνεμοι των ελληνικών θαλασσών που εμφανίζονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, διακρίνονται μεταξύ των άλλων σε:....(για τη συνέχεια)

-Τσούχτρες, Μέδουσες και άλλα

Η εμφάνιση μεγάλων πληθυσμών από μέδουσες στις ελληνικές θάλασσες και στις παράκτιες περιοχές τους είναι συνηθισμένο φαινόμενο με περιοδικότητα έξαρσης της αφθονίας τους τα 8 με 10 χρόνια. Σε άλλες περιοχές της Μεσογείου η περιοδικότητα μαζικής εμφάνισής τους φτάνει τα 4-6 χρόνια, καθώς κάθε περιοχή έχει ιδιαίτερες περιβαλλοντικές συνθήκες, που επηρεάζουν τη μαζική ή όχι εμφάνισή τους. 
Οι εμπειρογνώμονες του Παγκόσμιου Οργανισμού για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία (FAO) κάνουν λόγο ότι η μεγάλη αύξηση των πληθυσμών των μεδουσών μπορεί να είναι μία από τις αιτίες της μείωσης των αλιευτικών αποθεμάτων που διαπιστώνεται στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα. Και ο FAO συνιστά, την ανάπτυξη διατροφικών προϊόντων με βάση τις μέδουσες, για να αντισταθμιστεί η διάδοση αυτού του ζελατινώδους ζώου που απειλεί τα αποθέματα των ψαριών. Εξάλλου, η υπεραλίευση ψαριών, εκτός από την άνοδο της θερμοκρασίας του κλίματος και την αύξηση των θρεπτικών ουσιών στα ύδατα., είναι από τους παράγοντες που εξηγούν αυτό τον πολλαπλασιασμό των μεδουσών, και διατυπώνουν την άποψη ότι ένας φαύλος κύκλος μπορεί να ακολουθήσει, αφού οι μέδουσες τρέφονται με τις νύμφες ψαριών και με μικρά ψάρια.

Ενόψει των καλοκαιρινών διακοπών και των κολυμβητικών μας δραστηριοτήτων, αξίζει να ενημερωθούμε για τις Τσούχτρες και τις Μέδουσες. Μάλιστα, εδώ και δύο χρόνια οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι ένα νέο είδος, η χρυσαφένιας χροιάς τσούχτρα (Pelagia benovici), εμφανίστηκε στη Μεσόγειο, φτάνοντας πιθανότατα ως λαθρεπιβάτης και είναι ένα ακόμη ξενικό είδος. 

Για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκαλούνται από τις τσούχτρες, πολλές χώρες της Μεσογείου έχουν ήδη ετοιμαστεί για το ενδεχόμενο μαζικής εισβολής των μεδουσών στην περιοχή τους, εξοπλίζοντας πλαζ σε τουριστικά θέρετρα και μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες με δίχτυα, ειδικά φράγματα, αλλά και ειδικά σκάφη για τη συλλογή τους......για περισσότερα

Εποχή για τις Κάμπιες και τη Γύρη των Πεύκων

Έχουν ήδη αρχίσει την ''Παρέλασή'' τους οι κάμπιες των πεύκων. Η περίοδος όμως αυτή συμπίπτει χρονικά και με την έναρξη της ανθοφορίας των πεύκων. Όλα τριγύρω στους πευκώνες και όπου υπάρχει πεύκο, γίνονται ''κίτρινα΄΄ από τη γύρη των πεύκων. Πρόκειται για την προσπάθεια της επικονίασης  των πεύκων, μέσω

του ανέμου (ανεμογαμία).
Αυτή όμως την περίοδο δίδεται το κατάλληλο ‘’μήνυμα’’ και στις κάμπιες των πεύκων να αρχίσουν την......παρέλασή τους για τη συνέχιση του κύκλου της ζωής τους.  Πρόκειται για τις γνωστές μικρές σε μέγεθος, πορτοκαλό-σκουρόχρωμες κάμπιες, την κάμπια των πεύκων ή πιτυοκάμπη ή την κάμπια τη λιτανεύουσα (λατ., Thaumetopoea pityocampa),  που οι συντεταγμένες στρατιές της (η μία πίσω από την άλλη σε ατέλειωτες σειρές-κορδόνια)  στους δρόμους της γειτονιάς μας, στα αλσύλια και στα περιαστικά δάση, μπορεί να σημαίνουν το τέλος του χειμώνα, αλλά αποτελούν έναν από τους πιο ζημιογόνους οργανισμούς για τα πευκοδάση.
Από την άλλη, το φαινόμενο διασποράς της γύρης των πεύκων από τα ρεύματα του αέρα, είναι χαρακτηριστικό ορισμένων φυτών, στα οποία η δομή του άνθους είναι προσαρμοσμένη σε αυτή τη διαδικασία. Για παράδειγμα, από τα ποώδη φυτά ανεμόφιλα είναι τα αγρωστώδη (π.χ. αραβόσιτος, βρόμη κ.ά.),από τα ξυλώδη φυτά τα λεγόμενα ιουλοφόρα επειδή ακριβώς είναι εφοδιασμένα με ίουλους, όπως το μεγαλύτερο μέρος των κωνοφόρων (πεύκο, έλατο κ.ά) και τα κυπελλοφόρα (φουντουκιά, βελανιδιά κ.ά).
Αυτή όμως την περίοδο δίδεται το κατάλληλο ‘’μήνυμα’’ και στις κάμπιες των πεύκων να αρχίσουν νωρίς την......παρέλασή τους για τη συνέχιση του κύκλου της ζωής τους.  .......(για περισσότερα)

Ού και Γκύ: Γιορτές, Χειμερινό Ηλιοστάσιο, Λαϊκή Παράδοση

Τα φυτά Ού και Γκύ δεν είναι μόνο γιορτινά και διακοσμηκτικά φυτά, αλλά συνδέονται με αναβίωση πανάρχαιων προχριστιανικών εθίμων για το χειμερινό ηλιοστάσιο και άλλες παραδοσιακές συνήθειες, αποτελούν τροφή για τα ζώα κατά τη δύσκολη χειμερινή περίοδο,  χρησιμοποιούνται στην ξυλογλυπτική, στην παραδοσιακή πρακτική ιατρική, μέχρι και ως πολύ καλό προσάναμα για το τζάκι.  
Το φυτό Ού (λατ., Ilex aquifolium, αγγλ., Holly, γαλλ., houx), με τα αγκαθωτά φύλλα και τα κοινά ονόματα αρκουδοπούρναρο, αρκουδοπούρνι, λαύρος, μηλοπούρναρο, μηλιοπούρναρο, λιαπουρνιά, λιόπρινο, ελαιόπρινο, λιόπουρνο, αγγλικός πρίνος, ευρωπαϊκό πουρνάρι, έχει νοτιοαμερικανική προέλευση, είναι γηγενές στη δυτική και νότια Ευρώπη, βορειοδυτική Αφρική και στη νοτιοδυτική Ασία. Στην Ελλάδα συναντάται και αυτοφυές, είναι σχετικά κοινό είδος, και συναντάται σποραδικά, κυρίως με μικρές συστάδες, μέσα σε διάκενα δασών με κωνοφόρα και στα μικτά δάση κωνοφόρων–πλατύφυλλων στην κεντρική και βόρεια Ελλάδας. Στο Πήλιο υπάρχουν μεγάλα δέντρα από αρκουδοπούρναρο, όπως και στην Ελασσόνα. Σε μικρές συστάδες το βρίσκουμε στον Κάτω Όλυμπο (Τσακίρι, Γόννοι-Αμπελώνας, Συκαμινέα, Καρυά, Καλλιπεύκη κ.ά), αλλά και τον Παλαιό Άγιο Αθανάσιο Πέλλας. Οι παλαιοντολόγοι μας πληροφορούν ότι το Αρκουδοπούρναρο εγκαταστάθηκε στην περιοχή, με την ξήρανση της λεκάνης της Μεσογείου κατά τη διάρκεια της Πλειόκαινης γεωλογικής περιόδου, καθώς τα μέχρι τότε δάση της Δάφνης υποχώρησαν σταδιακά και αντικαταστάθηκαν από ανεκτικές στην ξηρασία σκληρόφυλλες φυτοκοινωνίες. Είναι διακοσμητικό φυτό και κυρίως το συναντάμε στα γιορτινά τραπέζια των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, μιας και οι κόκκινοι καρποί του κάνουν ωραία αντίθεση με το ζωντανό πράσινο χρώμα των φύλων του.  Μαζί με το Γκύ, με το οποίο συνδέεται από πολλούς, αποτελούν το κλασικό δίδυμο των γιορτινών διακοσμήσεων των χριστουγέννων και του καινούργιου χρόνου.
Το Γκύ ή Ιξός ή Ιξιός ή Ιξιά ή Βίσκος ή Μελιό, ή Μελιάς ή Μελάς ή Μηλιάς ή Μελιά ή Ελατένιο,  (λατ.,Viscum album, αγγλ., European Mistletoe, γαλλ., Gui), είναι ενδημικό ημιπαρασιτικό φυτό της Ευρώπης και της Νοτιοδυτικής Ασίας. Δεν είναι ούτε φυλλοβόλο, ούτε αειθαλές φυτό, αλλά συμπεριφέρεται ανάλογα με το είδος του δένδρου πάνω στο οποίο παρασιτεί. Έτσι, ρίχνει τα φύλλα του όταν φυτρώνει πάνω σε φυλλοβόλους ξενιστές ή τα διατηρεί όταν παρασιτεί στα αειθαλή δένδρα......για τη συνέχεια

- Φθινόπωρο με Χρώματα,....αλλά χωρίς Αρώματα

Κάθε χρόνο, οι περιπατητές του φθινοπώρου απολαμβάνουν τη χρωματική ποικιλότητα των φυλλοβόλων δένδρων. Τότε, παρουσιάζεται μια απίστευτη ποικιλία από χρώματα και αποχρώσεις. Κόκκινα, κίτρινα, κόκκινο-καφέ, πορτοκαλί και ροζ, χρυσοκίτρινα, μωβ και κεχριμπαρένια φύλλα αρχίζουν να πέφτουν από τα φυλλοβόλα δέντρα. Γιατί όμως τα φύλλα υποβάλλονται σε αυτή τη χρωματική μεταβολή; Είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια της περιόδου ανάπτυξης των φυτών, τα φύλλα οφείλουν το πράσινο χρώμα τους σε μια χρωστική ουσία, τη γνωστή χλωροφύλλη (Η χλωροφύλλη είναι ουσία απαραίτητη για τη φωτοσύνθεση, τη διαδικασία δηλαδή κατά την οποία το ηλιακό φώς μετατρέπεται σε χημική ενέργεια. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας η χλωροφύλλη εγκλωβίζει το φως από τον ήλιο, το οποίο χρησιμοποιείται ως παροχέας ενέργειας για τη μετατροπή του διοξειδίου του άνθρακα και του νερού σε οξυγόνο και υδατάνθρακες (οι υδατάνθρακες χρησιμοποιούνται ως τροφή για το φυτό).

Τα μόρια της χλωροφύλλης απορροφούν το κόκκινο και μπλε μήκος κύματος του φωτός από τον ήλιο, αλλά σχεδόν καθόλου πράσινο, πράγμα που σημαίνει πως τα πράσινα μήκη κύματος αντανακλούνται πίσω στα μάτια μας και ως εκ τούτου βλέπουμε τα φύλλα πράσινα. Επειδή όμως η χλωροφύλλη είναι σχετικά ασταθής ουσία, συνεχώς κατανέμεται μεταξύ των κυττάρων και έτσι προκειμένου να διατηρηθεί σε επαρκή ποσότητα μέσα στα φύλλα, συνεχώς συντίθεται, μέσα από μια διαδικασία που απαιτεί ηλιακό φώς και σχετικά ήπιες έως και υψηλές θερμοκρασίες. Στα φύλλα όμως των φυτών υπάρχουν και άλλες χρωστικές ουσίες (οι οποίες καλύπτονται από την πράσινη χροιά της χλωροφύλλης) καθόλη τη διάρκεια του έτους. Όμως, στη διάρκεια του φθινοπώρου τα φυλλοβόλα φυτά, σε αντίθεση με τα αειθαλή, χάνουν τα φύλλα τους κάθε χρόνο. Το ετήσιο ξέσπασμα των φθινοπωρινών χρωμάτων είναι απλώς μια αντανάκλαση των φυσικών και χημικών μεταβολών που συμβαίνουν στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Τα χρώματα που βλέπουν οι παρατηρητές δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πολυσύνθετη διαδικασία διεργασιών. Έτσι, καθώς οι ημέρες μικραίνουν, αρχίζει να σχηματίζεται μεταξύ του μίσχου του φύλλου και του κλαδιού από το οποίο προέρχεται, ένα στρώμα από ειδικά ''φελλώδη'' κύτταρα. Αυτό το φελλώδες στρώμα σιγά-σιγά αποκόπτει την προμήθεια νερού από το έδαφος και σταματά επίσης τη ροή των σακχάρων από τα φύλλα προς το δένδρο. Όταν τελικά συμπληρωθεί το σφράγισμα με αυτά τα φελλώδη κύτταρα, το βάρος του φύλλου και το στριφογύρισμά του από τον άνεμο είναι αρκετά για να το κάμουν να πέσει στο έδαφος......για τη συνέχεια

- Μελτέμι και άλλοι Άνεμοι του Καλοκαιριού (π.χ., Μαΐστρος, Μπάτης, Απηλιώτης, Λίβας, Πουνέντε)

Οι άνεμοι είναι γνωστό ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του κλίματος, αλλά και στην καθημερινή ζωή, στην εργασία, στα ταξίδια, στην αναψυχή, στις διακοπές και στη ψυχοσύνθεσή μας. Η διεύθυνση ενός ανέμου συνδέεται με πολλούς παράγοντες και εξαρτάται από γενικά και τοπικά χαρακτηριστικά-αίτια. Τα γενικά αίτια οφείλονται σε δύο υψηλές βαρομετρικές πιέσεις, που δημιουργούνται η μία στη Σιβηρία και η άλλη στον Ατλαντικό Ωκεανό, στην περιοχή των Αζορών, και στις χαμηλές βαρομετρικές πιέσεις (υφέσεις) που εμφανίζονται στη Μεσόγειο Θάλασσα. Από την άλλη, τα τοπικά αίτια οφείλονται στη μορφολογία του εδάφους και στο διαχωρισμό στεριάς και θάλασσας και τα νησιωτικά συμπλέγματα. Η ποικιλία του εδάφους (π.χ. οροσειρές, κοιλάδες, πεδιάδες και πάλι οροσειρές), καθώς και η αδιάκοπη εναλλαγή στεριάς και θάλασσας κάνουν την Ελλάδα τόπο που επηρεάζεται ιδιαίτερα από τους ανέμους. Ωστόσο, οι διαφοροποιήσεις του εδάφους και η εναλλαγή στεριάς και θάλασσας έχουν ως αποτέλεσμα να υπάρχουν στη χώρα μας διαφορές στη διεύθυνση των ανέμων, από περιοχή σε περιοχή, ακόμη και όταν δεν απέχουν πολύ η μία από την άλλη. Για παράδειγμα, κοντά στις ακτές οι άνεμοι αλλάζουν διεύθυνση ανάλογα με τον σχηματισμό των κόλπων και των βουνών. Και στο εσωτερικό συχνά παίρνουν την κατεύθυνση των κοιλάδων. Έτσι, στην ηπειρωτική Ελλάδα, το πιθανότερο είναι να μην συναντήσουμε σταθερούς ανέμους. Κάθε τόπος (λεκανοπέδιο, οροπέδιο, ή ακτή), έχει τις δικές του τοπικές ανεμολογικές συνθήκες, ενώ ένας κρύος άνεμος σε έναν τόπο μπορεί να γίνεται ζεστός σε κάποιο άλλο τόπο.

Στον ελληνικό χώρο εμφανίζεται μεγάλη ποικιλία μεγάλων συστημάτων ανέμων, αλλά και τοπικών συστημάτων που έχουν να κάνουν κυρίως με την κατανομή των ορεινών όγκων στα ηπειρωτικά και το μορφολογικό διαμελισμό της χώρας. Στις θάλασσες, πέρα από ανέμους συνοπτικής προέλευσης που δημιουργούνται από κινούμενους αντικυκλώνες ή κυκλώνες, οι ελληνικές θάλασσες, διακρίνονται σε 4 ανεμολογικά περιοχές, ενώ την καλοκαιρινή περίοδο με το μελτέμι, υπάρχουν μεγάλες επικαλυπτόμενες περιοχές με τα ίδια χαρακτηριστικά.

Οι επικρατούντες άνεμοι των ελληνικών θαλασσών που εμφανίζονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, διακρίνονται μεταξύ των άλλων σε:....(για τη συνέχεια)

- Μέδουσες, Τσούχτρες και άλλα

Η εμφάνιση μεγάλων πληθυσμών από μέδουσες στις ελληνικές θάλασσες και στις παράκτιες περιοχές τους είναι συνηθισμένο φαινόμενο με περιοδικότητα έξαρσης της αφθονίας τους τα 8 με 10 χρόνια. Σε άλλες περιοχές της Μεσογείου η περιοδικότητα μαζικής εμφάνισής τους φτάνει τα 4-6 χρόνια, καθώς κάθε περιοχή έχει ιδιαίτερες περιβαλλοντικές συνθήκες, που επηρεάζουν τη μαζική ή όχι εμφάνισή τους.

Οι εμπειρογνώμονες του Παγκόσμιου Οργανισμού για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία (FAO) κάνουν λόγο ότι η μεγάλη αύξηση των πληθυσμών των μεδουσών μπορεί να είναι μία από τις αιτίες της μείωσης των αλιευτικών αποθεμάτων που διαπιστώνεται στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα. Και ο FAO συνιστά, την ανάπτυξη διατροφικών προϊόντων με βάση τις μέδουσες, για να αντισταθμιστεί η διάδοση αυτού του ζελατινώδους ζώου που απειλεί τα αποθέματα των ψαριών. Εξάλλου, η υπεραλίευση ψαριών, εκτός από την άνοδο της θερμοκρασίας του κλίματος και την αύξηση των θρεπτικών ουσιών στα ύδατα., είναι από τους παράγοντες που εξηγούν αυτό τον πολλαπλασιασμό των μεδουσών, και διατυπώνουν την άποψη ότι ένας φαύλος κύκλος μπορεί να ακολουθήσει, αφού οι μέδουσες τρέφονται με τις νύμφες ψαριών και με μικρά ψάρια.

Ενόψει των καλοκαιρινών διακοπών και των κολυμβητικών μας δραστηριοτήτων, αξιζει να ενημερωθούμε για τις Τσούχτρες και τις Μέδουσες. Μάλιστα, εδώ και δύο χρόνια οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι ένα νέο είδος, η χρυσαφένιας χροιάς τσούχτρα (Pelagia benovici), εμφανίστηκε στη Μεσόγειο, φτάνοντας πιθανότατα ως λαθρεπιβάτης και είναι ένα ακόμη ξενικό είδος. 

Για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκαλούνται από τις τσούχτρες, πολλές χώρες της Μεσογείου έχουν ήδη ετοιμαστεί για το ενδεχόμενο μαζικής εισβολής των μεδουσών στην περιοχή τους, εξοπλίζοντας πλαζ σε τουριστικά θέρετρα και μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες με δίχτυα, ειδικά φράγματα, αλλά και ειδικά σκάφη για τη συλλογή τους......για περισσότερα

- Θάλασσες, Θάλασσες, Θάλασσες

(βελτιωμένη επαναδιατύπωση από το http://sfrang2.blogspot.gr/2013/05/blog-post_24.html)

Τα πράσινα φύκη (π.χ., γένη Ulva και  Enteromorpha) δείχνουν

υποβαθμισμένο από λύματα ή γλυκά νερά θαλάσσιο περιβάλλον, ενώ τα

καφετιά φύκη (π.χ.,γένος Cystoseira) και άλλα, δείχνουν καθαρές περιοχές.

Με την ευκαιρία της ''

Ευρωπαϊκής Ημέρας Θάλασσας'' (Ημέρες Θάλασσας, 28-31

Μαΐου, 2015), αξίζει να περιηγηθούμε σε καθαρές ή μη θαλάσσιες περιοχές. 

Η Ελλάδα βρίσκεται στην 3η θέση ανάμεσα σε 50 χώρες με τις καθαρότερες θάλασσες και παραλίες στον κόσμο (το 2015 η Ελλάδα έχει 395 βραβευμένες ακτές και 9 μαρίνες που κέρδισαν τη “Γαλάζια Σημαία). 

Oι περισσότερες Γαλάζιες Σημαίες για το 2015 εντοπίζονται στις παραλίες Λασιθίου (44), Χαλκιδικής (39), Δωδεκανήσων (29), Χανίων (29) και Κυκλάδων (22). Αυτά τα στοιχεία προέρχονται από την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης  (http://eepf.gr/el/blueflag#sthash.v808T2bE.dpuf) που χειρίζεται το διεθνές πρόγραμμα για τη αποτύπωση της κατάστασης των θαλασσών και ακτών της Ελλάδας. Ωστόσο, το καλοκαίρι είναι μπροστά μας για να απολαύσουμε τις καθαρές θάλασσες και τις ακτές μας.

Μια πρώτη ένδειξη για την καθαρότητα ή μη της θάλασσας που κολυμπάμε, είναι οι παραλίες εκείνες που έχουν χαρακτηριστεί με «Γαλάζιες Σημαίες» (Η Γαλάζια Σημαία, είναι σύμβολο ποιότητας σε διεθνή κλίμακα και απονέμεται με αυστηρά κριτήρια σε οργανωμένες ακτές με μεγάλο αριθμό λουομένων, που διαχειρίζονται παράκτιοι Δήμοι, ξενοδόχοι και άλλοι φορείς, αλλά και σε μαρίνες). Αλλά εξίσου καθαρές ή και καθαρότερες είναι και αμέτρητες άλλες παραλίες και θάλασσες.

Όμως, για την καθαρότητα ή μη μιας θαλάσσιας περιοχής δεν είναι πάντοτε εύκολη ή σαφής η απάντηση. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων,  καθώς εκτός των άλλων, η απουσία ή παρουσία ορισμένων οργανισμών σε μια περιοχή δεν είναι απαραίτητα δείκτης ρύπανσης, αλλά μπορεί να οφείλεται σε πολυάριθμους άλλους παράγοντες. Οι επιστήμονες, πέρα από τις βιοχημικές και μικροβιολογικές αναλύσεις του θαλασσινού νερού, χρησιμοποιούν διάφορους οργανισμούς ως βιοδείκτες και ελέγχοντας, μεταξύ άλλων, την παρουσία ή παρουσία και την αφθονία τους, διαπιστώνουν με πρώτη ματιά την κατάσταση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων, αλλά και την καταλληλότητα του θαλάσσιου περιβάλλοντος για κολύμβηση......(για τη συνέχεια)

- Μαργαρίτες και Ανθέμιδες

’……..Μ’ αγαπά: γέλαγε τρισευτυχισμένο./ Δε μ’ αγαπά! θρηνούσε σκυθρωπό./ Κι ασυλλόγιστα μαδούσε ολοένα τα πέταλα της τα χιονάτα, ένα ένα./ Γιατί; ψιθύριζε τ’ άδολο ανθάκι λαβωμένο./ Μα τ’ αστέρι δεν την άκουγε, στον οίστρο του παραδομένο./ Μ’ αγαπά! – Δε μ’ αγαπά!/ Πονούσε η μαργαρίτα. Πονούσε πολύ. Με κάθε πέταλο απαλό έφευγε και μια πνοή. / Ώσπου τράβηξε το στερνό της πέταλο τ’ αστέρι./ Μ’ αγαπά! φώναξε χαρούμενο’’. (Ευγ. Τριβιζάς)

‘’Σαν ήτανε κοπελούλες, εμαθαίνανε στσοι αργαλειούς, να κοσκινίζουνε, να τυροκομούνε και πολλά άλλα μπασοδούλια, μα δεν αφήνανε και μαντιλίδα να μη την εμαδήσουνε, για να ρωτούνε μ αγαπά, δε μ αγαπά’’(παιχνίδι κρητικής ντοπολαλιάς).

Οι μαργαρίτες είναι από πολύ κοινά αγριολούλουδα της χώρας μας και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Το ελληνικό τους όνομα είναι ‘’ανθέμιδες’’, ενώ η λέξη ‘’μαργαρίτα’’ έχει λατινογενή προέλευση. Μαργαρίτες ή ανθέμιδες, ονομάζονται συνήθως τα λουλούδια (ταξιανθίες) που είναι σε μορφή δίσκου, με κίτρινη κεντρική περιοχή που περιβάλλεται από λευκή ή ανοικτή κίτρινη στεφάνη.

Υπάρχει αρκετή σύγχυση στην κοινή ονοματολογία για τις μαργαρίτες και τις ανθέμιδες. Στην Ελλάδα επικρατούν μεταξύ άλλων, η μεγάλη Κίτρινη Μαργαρίτα (Chrysanthemum coronarium  ή Glebionis coronarium και η δίχρωμη ποικιλία C. coronarium  var. bicolor),  η Μαντιλίδα της Κρήτης (Glebionis segetum ή Chrysanthemum segetum), αλλά και η Άγρια Μαργαρίτα (Anthemis chia ) η οποία μοιάζει με το χαμομήλι (Marticaria chamomillla), η Μπέλλα η ετήσια (Bellis annua), το Άγριο ή Δύσοσμο Χαμομήλι (Anthemis cotula), η Ανθέμιδα η βαφική (Anthemis tinctoria), η Ανθέμιδα η Θαλάσσια (Anthemis maritima), η Μπέλλα η πολυετής ή Ασπρολούλουδο (Bellis perennis) και άλλα. Για διευκρίνιση, το χαμομήλι στην Ελλάδα απαντάται με το είδος, ματρικάρια ή κοινό χαμομήλι (Marticaria chamomillla), το ρωμαϊκό χαμομήλι (Chamomilla nobile) και το γερμανικό χαμομήλι (Chamomilla recutita).  

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν αφιερώσει την ανθέμιδα στη θεά Άρτεμη και τη θεωρούσαν θεραπευτικό μέσο για γυναικεία μικροπροβλήματα. Χρησιμοποιείται στη φαρμακευτική κατά των νευρικών διεγέρσεων και της βρογχικής καταρροής. Το αφέψημά της κάνει καλό στο στομάχι και στα εντερικά προβλήματα, ενώ τα φύλλα της αν μασηθούν καταπραΰνουν τον πονόδοντο. Επίσης, από φυτά αυτού του γένους παίρνονται και κάποιες ουσίες, οι πυρεθρίνες που χρησιμοποιούνται ως φυτικής προέλευσης εντομο-απωθητικά, καθώς έχουν μικρή τοξική δράση στα ζώα και στον άνθρωπο.

Οι μαργαρίτες, ως χορταρικά –τα βλαστάρια τους-, είναι δημοφιλείς στην κινεζική, ιαπωνική και κορεατική παραδοσιακή κουζίνα σε σούπες και μαγειρευτά φαγητά. Στην Κρήτη, μια ποικιλία του είδους που ονομάζεται ‘’μαντιλίδα’’, τρώγεται από τους ντόπιους ωμή  ή τηγανίζεται μέχρι να ροδίσει σε καυτό ελαιόλαδο ή στον ατμό.

. ........(για τη συνέχεια)

- Άλλο η Γνήσια Κανέλα και άλλο οι άλλες Κανέλες (οι άλλες κανέλες περικλείουν κινδύνους τοξικότητας και άλλες ανεπιθύμητες δράσεις)

 Την κανέλα τη γνωρίζουμε ως μπαχαρικό με τη ψιλοτριμμένη μορφή της ή σε ξυλάκια με τη μορφή μασουριού. Στο εμπόριο, υπάρχει η γνήσια Κανέλα της Κεϋλάνης (ακριβό μπαχαρικό), αλλά και άλλες με γνωστότερη την Κανέλα της Κίνας και της Ινδονησίας, που ονομάζονται και Κάσσια (φτηνό μπαχαρικό).

Η κανέλα προέρχεται από το φλοιό πολλών φαρμακευτικών φυτών (περισσότερα από 300 είδη) των τροπικών περιοχών (Σρι-Λάνκα, Ινδία, Κίνα, Ινδονησία, Μπαγκλαντές, Μυανμάρ της Βιρμανίας, Αραβία, Αιθιοπία, Σεϋχέλλες, Μαδαγασκάρη). Πολλά από αυτά τα φυτά καλλιεργούνται (δένδρα που φτάνουν τα 6-10 μέτρα σε ύψος), ενώ υπάρχει και η άγρια μορφή του που μπορεί να φτάσει και τα 17 μέτρα σε ύψος.  Τα φυτά της κανέλας καλλιεργούνται για το φλοιό τους, και έτσι τα δένδρα κλαδεύονται κάθε δεύτερο χρόνο, λίγο πιο πάνω από το έδαφος. Από τους κλαδεμένους βλαστούς συλλέγεται ο φλοιός και τα νεαρά κλαδιά τους, ξηραίνονται και χρησιμοποιούνται ως μπαχαρικό, ενώ στην Ινδία ως μπαχαρικό χρησιμοποιούνται και τα άνθη της. Εξάλλου, από την κανέλα παίρνουμε με εκχύλιση και πολλά αιθέρια έλαια (π.χ., κινναμαλδεϋδη, ευγενόλη, λιναλόλη), κουμαρίνες, φαινόλες, φλαβονοειδή, πολυσακχαρίτες, άμυλο και άλλα. Χρησιμοποιείται από την παραδοσιακή ιατρική ως αναλγητικό, αναισθητικό, αποχρεμπτικό, αποσυμφορητικό κ. ά. Αλλά και στη μαγειρική, ζαχαροπλαστική, ποτοποιία και αρωματοποιία. Αλλά, οι ειδικοί εφιστούν την προσοχή, καθώς η κατάχρηση και υπερδοσολογία κανέλας που προέρχεται από τα περισσότερα είδη φυτών της (π.χ., Κάσσια), περικλείει κινδύνους τοξικότητας, αλλεργικές αντιδράσεις, δερματίτιδες και άλλες ανεπιθύμητες δράσεις. 

Τη γνήσια κανέλα -την Κανέλα της Κεϋλάνης, την αναγνωρίζουμε από τη μορφή και την υφή του ξύλου-φλοιού. Αυτή η κανέλα έχει μακριά και ευλύγιστα ξυλάκια με λεπτές στρώσεις που όταν τυλίγεται έχει συμπαγές σχήμα, σχεδόν σαν πούρο, αλλά και τρίβεται εύκολα. Το χρώμα των μασουριών της είναι ανοικτό καφέ ή μπεζ, όταν τυλίγεται είναι σε δομή με πολλές στρώσεις και συμπαγής, ενώ σπάζει εύκολα. Τα άρωμα της είναι λεπτό, γλυκό που θυμίζει ελαφριά τα μπαχαρικά γαρύφαλλο και βανίλια. Οι άλλες κανέλες και η Κάσσια –πολύ κοινό και φτηνό μπαχαρικό, που την εμπορεύονται και ως κανέλα, έχουν συνήθως σκληρό φλοιό με οπή στη μέση όταν τυλίγονται, ενώ δεν τρίβονται εύκολα. Το χρώμα της κάσσιας είναι σκούρο καστανοκόκκινο, έχει έντονο οξύ και πικάντικο άρωμα, ενώ είναι σκληρή, δεν σπάει εύκολα και τρίβεται δύσκολα. ........(για περισσότερα)